شغل معلمی همواره جایگاهی فراتر از یک حرفه ساده داشته و بهعنوان رسالتی برای هدایت و تربیت نسلها شناخته شده است. بسیاری از معلمان، علاوه بر انتقال دانش، نقشی عمیق در شکلگیری شخصیت، باورها و مسیر آینده دانشآموزان ایفا میکنند. این نقش تربیتی بهویژه زمانی پررنگتر میشود که با روحیه ایثار و مسئولیتپذیری همراه باشد.در کشور عزیز و پهناورمان ایران اسلامی نمونههای فراوانی از معلمانی دیده میشود که آموزش را تنها در چارچوب کلاس درس محدود نکردهاند و آن را بخشی از مسئولیت اجتماعی و فرهنگی خود دانستهاند. برخی از این معلمان حتی در کنار فعالیت علمی و آموزشی، در مسیر دفاع از کشور و ارزشها نیز قدم گذاشته و نام خود را در شمار شهدا ثبت کردهاند.مرور زندگی و نگاه این افراد نشان میدهد که معلمی برای آنان صرفاً یک شغل نبوده، بلکه راهی برای خدمت به جامعه و ساختن آیندهای بهتر بوده است. روایتهای نزدیکان و شاگردان این معلمان نیز بیانگر تأثیر عمیق آنان در عرصه آموزش و تربیت است؛ تأثیری که گاه تا سالها پس از حضورشان در ذهن و زندگی اطرافیان باقی میماند.روایت همسر شهید عباس خزایی از جایگاه معلمی در زندگی اومعصومه درواری، کارشناس آموزش بازنشسته دانشگاه پیام نور مشهد و همسر شهید معلم عباس خزایی در گفتگو با خبرنگار مهر با گرامیداشت یاد و خاطره همسر شهیدش، از نگاه عمیق او به جایگاه معلمی و نقش اثرگذار این شهید در عرصه آموزش سخن گفت.کارشناس آموزش بازنشسته دانشگاه پیام نور مشهد و همسر شهید معلم عباس خزایی بیان کرد: شهید عباس خزایی سال ۱۳۵۷ در رشته ریاضی با گرایش انفورماتیک از دانشگاه تهران فارغالتحصیل شد. پس از آن فعالیت حرفهای خود را آغاز کرد و مدتی در قوچان مشغول به کار شد، اما بعدها برای خدمت در منطقه تربتجام راهی این شهر شد.وی افزود: همسرم در تربتجام ابتدا به عنوان دبیر ریاضی و مدتی نیز به تدریس قرآن پرداخت و سپس به عنوان معاون آموزشی و معاون اداره آموزش و پرورش مشغول خدمت شد. پس از آن نیز در فرآیند تأسیس دانشگاه آزاد اسلامی تربتجام از مرحله کلنگزنی تا پیگیری امور اجرایی نقشآفرین بود و مدتی نیز به عنوان سرپرست این واحد دانشگاهی فعالیت کرد.درواری با اشاره به روحیه علمی و تربیتی شهید خزایی تصریح کرد: نگاه او به معلمی تنها یک شغل نبود؛ یک رسالت بود. بسیار برای جایگاه معلمی ارزش قائل بود و این روحیه حتی در زندگی شخصی و خانوادگیاش نیز مشهود بود. مادرشان پس از شهادت ایشان میگفتند «عباس تنها پسرم نبود، معلم من بود»؛ این جمله بهخوبی نشان میدهد که روحیه هدایتگری و آموزش در تمام ابعاد زندگی او جریان داشت.کارشناس آموزش بازنشسته دانشگاه پیام نور مشهد و همسر شهید معلم عباس خزایی با اشاره به شهادت دیگر اعضای خانواده گفت: برادرم، شهید مرتضی درواری، نیز یک روز پس از شهادت همسرم، در ۲۴ دی ۱۳۶۵ در شلمچه به شهادت رسید. او دانشآموز بود و با وجود ۱۶ سال اختلاف سنی با شهید خزایی، چنان رابطهای عمیق و دوستانه میان آن دو برقرار بود که همه را شگفتزده میکرد.وی با تأکید بر اهمیت زنده نگه داشتن یاد شهدا و شهادت برادرشوهرش خاطرنشان کرد: هر جا نامی از همسرم برده میشود، خود را موظف میدانم از دیگر شهدای خانواده نیز یاد کنم. همه آنها دین بزرگی بر گردن ما دارندروایت همسران و فرزندان شهدا از جایگاه رفیع معلمی در زندگی این مردان بزرگ، نشان میدهد که چگونه عشق به تربیت، مسیر ایثار و شهادت را نیز روشن کرده است.خبرگزاری مهر، گروه استانها- عاطفه وفاییان: شغل معلمی همواره جایگاهی فراتر از یک حرفه ساده داشته و بهعنوان رسالتی برای هدایت و تربیت نسلها شناخته شده است. بسیاری از معلمان، علاوه بر انتقال دانش، نقشی عمیق در شکلگیری شخصیت، باورها و مسیر آینده دانشآموزان ایفا میکنند. این نقش تربیتی بهویژه زمانی پررنگتر میشود که با روحیه ایثار و مسئولیتپذیری همراه باشد.در کشور عزیز و پهناورمان ایران اسلامی نمونههای فراوانی از معلمانی دیده میشود که آموزش را تنها در چارچوب کلاس درس محدود نکردهاند و آن را بخشی از مسئولیت اجتماعی و فرهنگی خود دانستهاند. برخی از این معلمان حتی در کنار فعالیت علمی و آموزشی، در مسیر دفاع از کشور و ارزشها نیز قدم گذاشته و نام خود را در شمار شهدا ثبت کردهاند.مرور زندگی و نگاه این افراد نشان میدهد که معلمی برای آنان صرفاً یک شغل نبوده، بلکه راهی برای خدمت به جامعه و ساختن آیندهای بهتر بوده است. روایتهای نزدیکان و شاگردان این معلمان نیز بیانگر تأثیر عمیق آنان در عرصه آموزش و تربیت است؛ تأثیری که گاه تا سالها پس از حضورشان در ذهن و زندگی اطرافیان باقی میماند.روایت همسر شهید عباس خزایی از جایگاه معلمی در زندگی اومعصومه درواری، کارشناس آموزش بازنشسته دانشگاه پیام نور مشهد و همسر شهید معلم عباس خزایی در گفتگو با خبرنگار مهر با گرامیداشت یاد و خاطره همسر شهیدش، از نگاه عمیق او به جایگاه معلمی و نقش اثرگذار این شهید در عرصه آموزش سخن گفت.کارشناس آموزش بازنشسته دانشگاه پیام نور مشهد و همسر شهید معلم عباس خزایی بیان کرد: شهید عباس خزایی سال ۱۳۵۷ در رشته ریاضی با گرایش انفورماتیک از دانشگاه تهران فارغالتحصیل شد. پس از آن فعالیت حرفهای خود را آغاز کرد و مدتی در قوچان مشغول به کار شد، اما بعدها برای خدمت در منطقه تربتجام راهی این شهر شد.وی افزود: همسرم در تربتجام ابتدا به عنوان دبیر ریاضی و مدتی نیز به تدریس قرآن پرداخت و سپس به عنوان معاون آموزشی و معاون اداره آموزش و پرورش مشغول خدمت شد. پس از آن نیز در فرآیند تأسیس دانشگاه آزاد اسلامی تربتجام از مرحله کلنگزنی تا پیگیری امور اجرایی نقشآفرین بود و مدتی نیز به عنوان سرپرست این واحد دانشگاهی فعالیت کرد.درواری با اشاره به روحیه علمی و تربیتی شهید خزایی تصریح کرد: نگاه او به معلمی تنها یک شغل نبود؛ یک رسالت بود. بسیار برای جایگاه معلمی ارزش قائل بود و این روحیه حتی در زندگی شخصی و خانوادگیاش نیز مشهود بود. مادرشان پس از شهادت ایشان میگفتند «عباس تنها پسرم نبود، معلم من بود»؛ این جمله بهخوبی نشان میدهد که روحیه هدایتگری و آموزش در تمام ابعاد زندگی او جریان داشت.کارشناس آموزش بازنشسته دانشگاه پیام نور مشهد و همسر شهید معلم عباس خزایی با اشاره به شهادت دیگر اعضای خانواده گفت: برادرم، شهید مرتضی درواری، نیز یک روز پس از شهادت همسرم، در ۲۴ دی ۱۳۶۵ در شلمچه به شهادت رسید. او دانشآموز بود و با وجود ۱۶ سال اختلاف سنی با شهید خزایی، چنان رابطهای عمیق و دوستانه میان آن دو برقرار بود که همه را شگفتزده میکرد.وی با تأکید بر اهمیت زنده نگه داشتن یاد شهدا و شهادت برادرشوهرش خاطرنشان کرد: هر جا نامی از همسرم برده میشود، خود را موظف میدانم از دیگر شهدای خانواده نیز یاد کنم. همه آنها دین بزرگی بر گردن ما دارند
ثبت دیدگاه